close

  • Polsce – służyć, Europę – tworzyć, Świat – rozumieć

     

  • REPATRIACJA

  •  

    PODSTAWA PRAWNA

    Ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (t.j. Dz.U.2014.1392) określa zasady nabycia obywatelstwa polskiego w drodze repatriacji, prawa repatrianta, a także zasady i tryb udzielania pomocy repatriantom i członkom ich rodzin.

    Do ustawy wydane zostały następujące akty wykonawcze:

    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 marca 2001 r. w sprawie postępowania w sprawach o uznanie za repatrianta (Dz.U. Nr 22, poz.260  z późn. zm.),

    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2001r. w sprawie określenia wzorów ewidencji i rejestrów prowadzonych w postępowaniu w sprawie repatriacji oraz sposobu przetwarzania danych zawartych w tych ewidencjach i rejestrach (Dz U. Nr 73, poz. 778 z późn. zm.),

    Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 maja 2002 r. w sprawie rodzajów kursów języka polskiego i adaptacji oraz sposobu ich organizacji dla repatrianta i członków jego najbliższej rodziny, przybyłych do Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 67, poz.613)

    Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania w sprawach podziału rezerwy celowej budżetu państwa „Pomoc dla repatriantów”, udzielania dotacji powiatowi i gminie, przekazywania staroście środków finansowych na pokrycie wydatków związanych z udzieleniem repatriantom pomocy oraz wzorów wniosków o udzielenie dotacji powiatowi i gminie (Dz.U. Nr 229, poz. 2279 z późn. zm.)

    Rozporządzenie Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie wzoru formularza wniosku o wydanie wizy krajowej w celu repatriacji oraz fotografii dołączanych do wniosku (Dz.U.2012.46),

    Do postępowania w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U.2013.267)

    Do postępowania w sprawach należących do właściwości konsulów stosowane są przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. Prawo konsularne (Dz. U. z 2015 r. poz. 1274).

    W zakresie nieuregulowanym w ustawie, w sprawach o wydanie wizy krajowej w celu repatriacji oraz wizy wjazdowej w celu przesiedlenia się, stosowane są przepisy ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. 2013 poz. 1650).

     

    ZAKRES PODMIOTOWY

    Wiza krajowa w celu repatriacji może być wydana osobie polskiego pochodzenia, która przed dniem wejścia w życie ustawy zamieszkiwała na stałe na terytorium obecnej Republiki Armenii, Republiki Azerbejdżańskiej, Republiki Gruzji, Republiki Kazachstanu, Republiki Kyrgyskiej, Republiki Tadżykistanu, Republiki Turkmenistanu, Republiki Uzbekistanu albo azjatyckiej części Federacji Rosyjskiej.

     

    Zgodnie z art. 5, za osobę polskiego pochodzenia ustawa uznaje osobę deklarującą narodowość polską i spełniającą łącznie dwa warunki:

    - co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej (warunek ten uważa się za spełniony, jeśli ww. przodkowie potwierdzili swoją przynależność do Narodu Polskiego),

    - wykaże ona swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów.

    Za osobę polskiego pochodzenia uznaje się również osobę wykazującą związek z polskością i deklarującą narodowość polską, która posiadała w przeszłości obywatelstwo polskie lub co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków posiadało obywatelstwo polskie.

    Decyzję w sprawie uznania wnioskodawcy za osobę polskiego pochodzenia wydaje konsul.

    Repatriantem jest osoba pochodzenia polskiego, która przybyła do Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy w celu repatriacji z zamiarem osiedlenia się na stałe (art. 1 ust. 2).

    W drodze repatriacji obywatelstwo polskie nabywa również niepełnoletni pozostający pod władzą rodzicielską repatrianta. W przypadku, gdy repatriantem jest tylko jedno z rodziców, niepełnoletni nabywa obywatelstwo polskie jedynie za zgodą drugiego z rodziców, wyrażoną w oświadczeniu złożonym przed konsulem.

    Nabycie obywatelstwa przez niepełnoletniego, który ukończył 16 lat, może nastąpić jedynie za jego zgodą.

    Zgodnie z art. 8 ustawy wiza repatriacyjna nie może być wydana osobie, która:

    - utraciła obywatelstwo polskie nabyte w drodze repatriacji na podstawie niniejszej ustawy o repatriacji, lub

    - repatriowała się z terytorium RP albo PRL na podstawie umów repatriacyjnych zawartych w latach 1944 - 1957 przez RP albo PRL z Białoruską SRR, Ukraińską SRR, Litewską SRR i ZSRR do jednego z państw będących stroną tych umów, lub

    - w czasie pobytu poza granicami RP działała na szkodę podstawowych interesów RP, lub

    - uczestniczyła lub uczestniczy w łamaniu praw człowieka.

    Uznanie za repatrianta

    Ustawa przewiduje ponadto możliwość uznania za repatrianta osób, które zamieszkują już na terenie RP (art. 16). Decyzję o uznaniu za repatrianta wydaje wojewoda.

    Z możliwości uznania za repatrianta może skorzystać osoba polskiego pochodzenia, która:

    - przed dniem wejścia w życie ustawy zamieszkiwała na stałe na terytorium, o którym mowa w art. 9 ustawy o repatriacji,

    - przebywała w Polsce na podstawie zezwolenia udzielonego w celu kształcenia się na studiach wyższych w Polsce,

    - złoży wniosek do wojewody w terminie 12 miesięcy od ukończenia szkoły wyższej.

     

    Wzór wniosku o uznanie za repatrianta oraz wykaz wymaganych dokumentów określa Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 marca 2001 r. w sprawie postępowania w sprawach o uznanie za repatrianta (Dz. U. Nr. 22, poz. 260).

     

    ZAKRES TERYTORIALNY

    Zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji, wiza krajowa w celu repatriacji może być wydana osobie polskiego pochodzenia, która przed dniem wejścia w życie ustawy zamieszkiwała na stałe na terytorium obecnej Republiki Armenii, Republiki Azerbejdżańskiej, Republiki Gruzji, Republiki Kazachstanu, Republiki Kyrgyskiej, Republiki Tadżykistanu, Republiki Turkmenistanu, Republiki Uzbekistanu albo azjatyckiej części Federacji Rosyjskiej. Uzasadnieniem takiego rozwiązania jest fakt, iż umowy międzynarodowe dotyczące repatriacji, zawarte przez Polskę w latach czterdziestych, nie objęły Polaków mieszkających w ZSRR, którzy przed 17 września 1939 r. nie mieli obywatelstwa polskiego (w tym osób deportowanych w 1936 roku z Zachodniej Ukrainy do Kazachskiej SSR). Obecny wybór Kazachstanu i innych byłych radzieckich republik Azji Środkowej jako terenu repatriacji ma charakter rekompensaty dla tych osób (lub ich potomków), które nie mogły skorzystać z wcześniejszych akcji repatriacyjnych. Bardzo trudne warunki życia na tych terenach są dodatkowym, niezwykle ważnym argumentem, przemawiającym za umożliwieniem repatriacji stamtąd w pierwszej kolejności.

    Należy pamiętać, że powyższe ograniczenie nie jest definitywne - zgodnie z art. 10 ustawy Rada Ministrów może określić w drodze rozporządzenia inne państwa lub inne części Federacji Rosyjskiej, których obywatele polskiego pochodzenia będą mogli ubiegać się o wydanie wizy w celu repatriacji, zwłaszcza jeśli są oni dyskryminowani ze względów religijnych, narodowościowych lub politycznych.

     

    PROCEDURA REPATRIACYJNA

    Osoba ubiegająca się o wydanie wizy w celu repatriacji składa wniosek o jej wydanie we właściwym ze względu na miejsce zamieszkania Konsulacie RP. Do wniosku należy dołączyć również:

    - dwie aktualne, wyraźne fotografie o wymiarach 5 cm x 4 cm, przedstawiające osobę bez nakrycia głowy i okularów z ciemnymi szkłami,

    - dowody potwierdzające polskie pochodzenie, określone w art. 6 ustawy o repatriacji,

    - nne dowody potwierdzające okoliczności podane we wniosku o wydanie wizy repatriacyjnej.

     

    Należy także przedstawić ważny dokument paszportowy (dzieci, które nie posiadają własnego paszportu powinny być wpisane do dokumentu paszportowego rodziców). Konsul sporządza z tego dokumentu fotokopię i dołącza ją do wniosku o wydanie wizy w celu repatriacji.

     

     

    Zgodnie z art. 6 dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być dokumenty, wydane przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze byłego ZSRR, dotyczące wnioskodawcy lub jego rodziców, dziadków lub pradziadków, a w szczególności:

    - polskie dokumenty tożsamości;

    - akty stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek z polskością;

    - dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim, zawierające wpis   informujący o narodowości polskiej;

    - dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej;

    - dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości polskiej.

     

    Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być również inne dokumenty, a w szczególności:

    - dokumenty o rehabilitacji osoby deportowanej zawierający wpis informujący o jej narodowości polskiej;

    - potwierdzające prześladowanie osoby ze względu na jej polskie pochodzenie.

     

    Konsul na podstawie przedstawionych dokumentów i faktów ustalonych w trakcie rozmowy z osobą ubiegającą się o wydanie wizy w celu repatriacji oraz innych posiadanych informacji ocenia, czy warunki, o których mowa w art. 5 ustawy są spełnione i wydaje decyzję o uznaniu bądź odmowie uznania wnioskodawcy za osobę polskiego pochodzenia. Następnie przekazuje wniosek o wydanie wizy repatriacyjnej wraz z decyzją o uznaniu wnioskodawcy za osobę polskiego pochodzenia w rozumieniu art. 5 ustawy o repatriacji do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w celu uzyskania zgody na wydanie wizy repatriacyjnej. Po uzyskaniu zgody MSWiA konsul wydaje wizę repatriacyjną. Wiza jest wklejana do paszportu repatrianta i zachowuje ważność przez 12 miesięcy od dnia wydania.

    Aby konsul mógł wydać wizę w celu repatriacji, wnioskodawca musi przedstawić dowód potwierdzający posiadanie przez niego lub zapewnienie mu przez inne osoby lokalu mieszkalnego i źródeł utrzymania w RP, zwanych „warunkami do osiedlenia się”.

    Dowodami potwierdzającymi zapewnienie warunków do osiedlenia są najczęściej:

    1. Uchwała Rady Gminy zawierająca zobowiązanie do zapewnienia repatriantowi lokalu mieszkalnego, lub

    2.   Zaproszenie sporządzone w formie aktu notarialnego wystosowane przez tzw. osobę prawną, czyli np. przedsiębiorstwo, stowarzyszenie, fundację, itp., lub przez najbliższą rodzinę (rodziców, rodzeństwo, dzieci), gwarantujące repatriantowi miejsce zamieszkania po przesiedleniu się do Polski.

     

    Dowodami potwierdzającymi posiadanie warunków do osiedlenia się w Polsce również mogą być:

    1. Akt własności mieszkania w Polsce,

    2. Umowa przedwstępna kupna/sprzedaży nieruchomości zawarta w formie aktu notarialnego oraz posiadanie środków na jej zakup po przybyciu do RP, 

    3. Umowa najmu lokalu mieszkalnego lub umowa użyczenia lokalu mieszkalnego, zawarte w formie aktu notarialnego.

     

    Dowodami potwierdzającymi posiadanie w Polsce źródeł utrzymania są:

    - wynagrodzenie otrzymywane za pracę w Polsce;

    - emerytura lub renta z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;

    - inne środki finansowe (darowizny, pieniądze otrzymane ze sprzedaży mieszkania za granicą, stypendia) pozwalające repatriantowi na zapewnienie utrzymania sobie i rodzinie;

    - zobowiązanie osoby lub firmy zapraszającej repatrianta do zapewnienia mu utrzymania, pokrywania kosztów leczenia, ubezpieczenia itp., do chwili jego usamodzielnienia się.

     

    Repatrianci w wieku emerytalnym, którzy mają prawo do polskiej emerytury, nie muszą przedstawiać dowodu potwierdzającego posiadanie źródła utrzymania. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 748 j.t, repatriantom w wieku emerytalnym uwzględnia się wszystkie okresy zatrudnienia za granicą i przyznaje się polską emeryturę.

    Zgodnie z art. 11 ustawy o repatriacji, osobie, która nie posiada zapewnionego w RP lokalu mieszkalnego i utrzymania, a spełnia pozostałe warunki do uzyskania wizy w celu repatriacji, konsul wydaje decyzję o przyrzeczeniu wydania wizy w celu repatriacji. Za pośrednictwem konsula, kandydat na repatrianta może skorzystać z danych dotyczących lokali mieszkalnych i źródeł utrzymania zamieszczonych w ewidencji prowadzonej przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (baza "Rodak"). Dane te są w pierwszej kolejności udostępniane osobom deportowanym i prześladowanym z przyczyn narodowościowych lub politycznych, których wiek i zły stan zdrowia uzasadnia szybką repatriację do Polski (art. 31 ustawy o repatriacji).

    Osoby, przybywające do Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy w celu repatriacji nabywają obywatelstwo z mocy prawa z dniem przekroczenia granicy RP (fakt przekroczenia granicy potwierdza stempel kontroli granicznej).

    Po przybyciu na miejsce osiedlenia repatrianci mają obowiązek:

    1. Zarejestrować w miejscowym Urzędzie Stanu Cywilnego swoje akty stanu cywilnego (urodzenia, ślubu itp.) wraz z ich tłumaczeniem dokonanym przez tłumacza przysięgłego na język polski,

    2. Zgłosić się do Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Wojewódzkiego właściwego dla miejsca zamieszkania, aby otrzymać od wojewody poświadczenie obywatelstwa polskiego. Poświadczenie jest wydawane na podstawie paszportu z wklejoną wizą w celu repatriacji oraz po przedstawieniu odpisów aktów stanu cywilnego sporządzonych w polskim USC,

    3. Złożyć w Urzędzie Miasta lub Gminy wniosek o wydanie dowodu osobistego, zameldować się na pobyt stały oraz wystąpić o nadanie numeru PESEL.

     

    STATUS CZŁONKÓW RODZINY REPATRIANTA NIE MAJĄCYCH POCHODZENIA POLSKIEGO

    Zasady pobytu cudzoziemców na terytorium RP określa ustawa o cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U.2013.1650 z późn. zm.). Zgodnie z ustawą, cudzoziemiec (czyli każdy, kto nie posiada obywatelstwa polskiego) może otrzymać:

    - zezwolenie na pobyt czasowy lub

    - zezwolenie na pobyt stały

    i na tej podstawie legalnie przebywać na terytorium Polski.

    Cudzoziemiec może przekroczyć granicę oraz przebywać na terytorium RP, jeżeli posiada ważny dokument podróży (paszport) oraz wizę, chyba że umowy międzynarodowe zawarte przez Polskę z państwem, którego jest on obywatelem, przewidują częściowe albo całkowite zniesienie obowiązku wizowego.

    Status członków rodziny repatrianta, mających inne pochodzenie niż polskie, oprócz ww. ustawy o cudzoziemcach z 2013 r. dodatkowo określa ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji.

    Zgodnie z art. 15 ustawy o repatriacji małżonkowi osoby ubiegającej się o wizę w celu repatriacji, nie będącemu osobą pochodzenia polskiego, udziela się zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W odróżnieniu od innych cudzoziemców, członkowie rodziny repatrianta uzyskują zezwolenie na pobyt stały lub odmowę takiego zezwolenia od Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców za pośrednictwem właściwego konsula.

     Wniosek o takie zezwolenie składa się w konsulacie właściwym ze względu na miejsce zamieszkania za granicą i dołącza się do wniosku o wydanie wizy w celu repatriacji składanego przez osobę polskiego pochodzenia.

    Cudzoziemcowi, który uzyskał zezwolenie na pobyt stały jako członek najbliższej rodziny repatrianta, wydaje się wizę w celu przesiedlenia. Wiza jest ważna 12 miesięcy - w tym czasie powinien nastąpić wjazd do Polski. Zgodnie z przepisami ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt stały w RP wydawane jest na czas nieoznaczony. Zezwolenie na pobyt stały i kartę pobytu wydaje Prezes Urzędu ds. Cudzoziemców. Karta jest ważna przez 10 lat od daty wydania i po upływie tego okresu podlega wymianie.

     Otrzymanie zezwolenia na pobyt stały wiąże się z przyznaniem cudzoziemcom wielu praw, z których mogą korzystać na równi z obywatelami polskimi. Mogą np. podejmować pracę bez uzyskiwania dodatkowych zezwoleń i zgód, korzystać z dostępu do bezpłatnej służby zdrowia czy też pomocy opieki społecznej.

    Po trzech latach od uzyskania zezwolenia na pobyt stały cudzoziemcy mogą ubiegać się o uznanie za obywatela polskiego. Wniosek o uznanie za obywatela polskiego składa się do wojewody właściwego ze względu na miejsce zamieszkania w Polsce.

     

     

    POMOC DLA REPATRIANTÓW

    Zasady pomocy dla repatriantów i przybyłych wraz z nimi członków najbliższej rodziny określone w ustawie o repatriacji przewidują możliwość udzielenia pomocy w następujący sposób:

     1. Jednorazowa pomoc finansowa, udzielana obligatoryjnie wszystkim repatriantom i członkom jego najbliższej rodziny w formie:

    - częściowego zwrotu kosztów podróży

    - zasiłku na zagospodarowanie i bieżące utrzymanie,

    - zasiłku szkolnego na pokrycie kosztów związanych z podjęciem nauki w Polsce przez małoletnie dzieci repatrianta.

     

    Zwrotu kosztów podróży w postaci ryczałtu może dokonać też konsul. Dotyczy to osób, którym konsul wydał wizę repatriacyjną, a które nie posiadają wystarczających środków na pokrycie kosztów podróży do RP.

    2. Repatriantowi, który przybył do Polski z terenów azjatyckich byłego ZSRR i poniósł koszty związane z remontem lub adaptacją lokalu mieszkalnego w miejscu osiedlenia się w RP udziela się pomocy ze środków budżetu państwa na częściowe pokrycie poniesionych kosztów do wysokości 5453,65 zł na repatrianta i każdego członka jego rodziny (wg. stanu z roku 2016). Kwota ta co roku podlega waloryzacji. Repatriantowi, który przybył z innych terenów wspomniana pomoc może być udzielona, jeśli znajduje się on w szczególnie trudnej sytuacji.

    3. Zapewnienie możliwości uczestniczenia w kursach nauki języka polskiego i adaptacji w społeczeństwie polskim. Niedostateczna znajomość języka polskiego, brak rozeznania co do podstaw obowiązującego w Polsce porządku prawnego, ekonomicznego, socjalnego utrudnia repatriantom przybywającym z innej rzeczywistości społeczno-kulturowej i prawno- ustrojowej adaptację w nowym miejscu zamieszkania. Dzięki kursom języka polskiego oraz kursom adaptacyjnym repatrianci doskonalą swoją znajomość języka ojczystego, poznają historię i kulturę polską oraz dowiadują się o przysługujących im prawach, takich jak:

    - prawo do polskiej emerytury dla osób w wieku emerytalnym;

    - prawo do zaliczenia wysługi lat pracy za granicą do wysokości tejże emerytury jak i wysokości zasiłku dla bezrobotnych;

    - prawo do uczestniczenia w organizowanych przez Urzędy Pracy zajęciach z zakresu przekwalifikowania zawodowego;

    - prawo do preferencyjnego kredytu dla osób pragnących się usamodzielnić zawodowo, itp.

    Osobie, której wydano decyzję o przyrzeczeniu wydania wizy w celu repatriacji, a okoliczności uniemożliwiły jej poznanie języka polskiego, konsul może zapewnić pokrycie kosztów uczestnictwa w kursie języka polskiego w kraju zamieszkania.

     4. Aktywizacja zawodowa.

    Repatrianci stanowią zróżnicowaną grupę osób. Różne jest ich wykształcenie i kwalifikacje zawodowe, co ma ogromny wpływ na możliwości adaptacyjne w społeczeństwie polskim. Z myślą o problemach, z jakimi mogą spotkać się repatrianci poszukujący pracy, ustawodawca przewidział różne formy tzw. aktywizacji zawodowej repatriantów, zwiększające ich szanse na uzyskanie zatrudnienia. Pracodawca, który zatrudni repatrianta w pełnym wymiarze czasu pracy, może otrzymać od gminy zwrot części kosztów poniesionych na:

    - wynagrodzenia, nagrody i składki na ubezpieczenia społeczne,

    - utworzenie i wyposażenie stanowiska pracy,

    - szkolenie zawodowe repatrianta,

    - wynagrodzenie, nagrody i składki na ubezpieczenia społeczne.

     

    Zgodnie z intencją ustawodawcy pomoc ta powinna zostać udzielona repatriantowi możliwie szybko - najlepiej w ciągu pierwszego roku od jego przybycia do Polski na podstawie wizy repatriacyjnej.

    Pracodawca powinien wiedzieć, że:

    - podstawą jakiegokolwiek zwrotu kosztów jest umowa zawarta ze Starostą.

    - aktywizacja zawodowa może być realizowana w ciągu 5 lat od dnia nabycia przez repatrianta obywatelstwa polskiego.

    - przez okres dwóch lat starosta może zwracać pracodawcy koszty ponoszone przez niego z tytułu zatrudnienia repatrianta w pełnym wymiarze czasu pracy (koszt wynagrodzenia, nagród oraz składek na ubezpieczenia społeczne). Warunkiem zwrotu ww. kosztów jest zatrudnienie repatrianta przez okres co najmniej 24 miesięcy;

    - może również otrzymać zwrot kosztów szkolenia zatrudnionego przez siebie repatrianta, jeśli repatriant nie posiadał żadnych kwalifikacji lub posiada takie, na które nie ma zapotrzebowania na lokalnym rynku pracy. Zatrudnienie przeszkolonego repatrianta przez minimum 24 miesiące jest warunkiem refundacji poniesionych przez pracodawcę kosztów (maksymalna wysokość refundacji to równowartość trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym dzień zawarcia umowy);

    - można stosować jedną lub kilka wymienionych form aktywizacji zawodowej, jednak łączna kwota związanych z tym wydatków nie może przekroczyć dwunastokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym dzień zawarcia pierwszej z umów;

    - powyższe formy aktywizacji zawodowej finansowane są w formie dotacji celowej ze środków wyodrębnionych na ten cel w budżetach wojewodów; te z kolei pochodzą z rezerwy celowej budżetu państwa "Pomoc dla repatriantów".

     

    Zagadnienie aktywizacji zawodowej repatriantów reguluje Rozdział 6 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (art. 23 - 28).

     

     

    POMOC DLA GMIN

    Rząd jest świadomy zarówno skutków społecznych, jak i trudności finansowych gmin, które dobrowolnie przyjmują na swój teren repatriantów i ponoszą z tym związane koszty. Dlatego ustawa o repatriacji wprowadza rozwiązania mające na celu wspomaganie procesu repatriacji poprzez elementy ekonomicznego wsparcia dla zapraszających gmin.

    Gmina ma dwie możliwości: może zaprosić konkretną rodzinę lub wystosować zaproszenie bez imiennego wskazania repatriantów. Zaproszenia przekazywane są do konsulatu za pośrednictwem wojewody i ministra właściwego do spraw wewnętrznych (uchwała Rady Gminy stanowiąca zaproszenie dla repatrianta i jego najbliższej rodziny, musi zawierać zobowiązanie zapewnienia warunków do osiedlenia się przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy).

    Zgodnie z art. 21 gmina, która zapewni repatriantowi i członkom najbliższej jego rodziny lokal mieszkalny z zasobów komunalnych i zobowiąże się do zawarcia umowy najmu tego lokalu na czas nieokreślony, otrzyma dotację celową z budżetu państwa na podstawie porozumienia zawartego z właściwym wojewodą. Dotację otrzymają te gminy, których organy nie określiły imiennie zapraszanych repatriantów. Wysokość dotacji stanowi równowartość iloczynu 45 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego i wysokości wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia 1m2 na terenie danego powiatu, ogłaszanego przez wojewodę na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (t.j.Dz.U.2014.150) Powyższa dotacja ma na celu "promowanie" tych gmin, które zdecydują się zaoferować warunki do osiedlenia się, które rejestrowane będą w bazie danych "Rodak" prowadzonej przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. W bazie znajdują się również dane osób, które otrzymały od konsula przyrzeczenie wydania wizy repatriacyjnej. System ten pozwala na kojarzenie ofert gmin ze zgłoszeniami wspomnianych osób, które nie mogą liczyć na samodzielne zdobycie mieszkania i źródeł utrzymania w Polsce. Gminy, które są zainteresowane tą formą pomocy i chciałyby wystosować swoje zaproszenie bez imiennego określenia zaproszonych osób powinny podjąć w tej sprawie stosowną uchwałę oraz dołączyć do niej ankietę. Uchwałę wraz z ankietą gmina przesyła, za pośrednictwem właściwego wojewody, do ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

    Zgodnie z art. 22 gmina, która udzieli repatriantowi pomocy polegającej na przeprowadzeniu remontu lub adaptacji lokalu mieszkalnego otrzymuje z budżetu państwa dotację celową do wysokości 5453,65 zł na repatrianta i każdego członka jego rodziny (wg. stanu z roku 2016). Kwota ta co roku podlega waloryzacji.

     

     

     

     

     

     

    Dokument w formacie Portable Document FormatUstawa o repatriacji (171 KB)

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: